Skip to content
Words Without Borders is one of the inaugural Whiting Literary Magazine Prize winners!
from the September 2018 issue

სამხედრო წრთვნები

სამი წლის წინათ, ომის დროს, ჩვენი სახლი გაძარცვეს.
დაბრუნებულებს ყირამალა დაგვხვდნენ ნივთები,
რომლებიც ალბათ უცხო თითებს ზიზღით ითმენდნენ.
წაიღეს ჩემი ოქროს ბეჭედი და რამდენიმე ბოთლი ღვინო.
ალბათ ჩქარობდნენ – მარტო უჯრები იყო დაცლილი
და არაფერი აუღიათ თაროებიდან.
მე მაინც დავრჩი მადლობელი, რომ არ დაწვეს ჩემი
ალბომი,
არ დახიეს ჩემი წიგნები. რომ საერთოდ, დატოვეს სახლი.
ეს იქნება ჩემთვის მუდამ – სამარცხვინო მადლიერება.
დღეს კი, როდესაც ყურისძირში, თითქმის ქალაქში,
კვლავ გაისმის საბრძოლო წრთვნები, ხოლო ოთახში
ჩემს შვილს სძინავს, სილის გაწვნას გვანან წუთები.
 
იმუქრებიან თითო კაცის იმპერიები –
ჩვენი ჩონჩხები მათთვის არის ქვები, ჯოხები –
თითქოს ერთმანეთს ჩვენი ძვლებით იგერიებენ.
ჩვენ კი ვატაროთ უხილავი სამეფოები –
ყველა თვალისთვის უცხო მიწით, უცხო მოსავლით,
სადაც თვითონ ვართ მეფეები – გვირგვინოსანი,
ვატაროთ – ვიდრე ჯუჯები და გოლიათები
სათითაოდ არ გაბურღავენ, შემოანგრევენ –
ამ სიმყუდროვეს – დროებითი გვქონდეს სანგარი.
შვილო, მრცხვენია ამ ზღაპრების. არ შეეგუო
`ჭირი იქა და ლხინი აქას~ ბოროტ დასასრულს.
ის არ არსებობს. თუ არსებობს, შენ ნუ ისურვებ.
ჩვენი ფარული სამეფოების გარეთ გამოდგმა –
თანდაყოლილი სიმსივნეა ეს სიყვარული –
სამშობლოსი კი არა, მიწის. ეს – ქვემეხების იავნანაა.
თავს ვინ დაიძვრენს საკუთარი თავის ხიბლიდან,
როცა დრო ასე მყარად, ერთგულად
ამაგრებს ყველა ბავშვის ყიფლიბანდს.
Read more from the September 2018 issue
Like what you read? Help WWB bring you the best new writing from around the world.