Skip to content
Words Without Borders is an inaugural Whiting Literary Magazine Prize winner!
from the September 2018 issue

ლექსები

სამი წელია,
რაც მეზობელმა ღობის იქით
მოჭრა ლეღვის ხე.
სამი წელია ღობის აქეთ არ ყვავილობს
ჩემი ატამი…

*

წყალში თავსა ვყოფ,
წამიერად ვიკავებ სუნთქვას,
მსურს მძაფრად ვიგრძნო
თვითმკვლელობისას
რას გრძნობდა იგი…

*

ჩემს სამშობლოში,
სადაც ამდენი
ღვთისმსახური და პოეტია,
ჩალად არა ღირს
სიცოცხლე კაცის…

*

ამ ქვეყანაზე,
ამ უდიდეს მწუხარებაში,
ო, ალუბლის ხევ,
ხარ ერთადერთი
შვება სულისა…

*
ერთი კვირაა, 
თითქოს 
სამყარო დაცარიელდა, 
გაჩერებასთან აღარ მხვდება 
უცნობი დილით…

*
არც ერთი ნაკვალევი თოვლზე,
მოხუცი მეზობლის სახლთან...

*
ყველგან თეთრია, 
თოვლი ფარავს ირგვლივ ყველაფერს, 
მხოლოდ წითლად, 
მეზობლის ბაღში, 
ანათებენ დათოვლილი ბროწეულები...

*

ო, როგორ მინდა, ისე, როგორც ჩემს ბავშვობაში,
სკოლიდან ტყეში გაპარულს
და სირბილით დაღლილს,
დედამ ისევ მისაყვედუროს…

*

სად არის
ჩემი სამშობლო –
ლტოლვილი ბავშვის ცრემლში,
თუ სახელმწიფო დროშის
მოფრიალე ღიმილში?..

*

მაისი იყო, რაც უყვარდა
ჩემს შეყვარებულს,
ახლა კი მისი გადაშლილი
ნორჩი მკერდიდან,
ატამი ყვავის ნაგასაკის სასაფლაოზე…

*
როგორც ნაფოტი,
ჩვენი სოფლის 
მკაცრმა მდინარემ,
ჩემი ბავშვობის სიყვარულის
გვამი წაიღო…

*

ერთი სიზმარი
არ მასვენებს, ამეკვიატა –
შემოსილი თეთრ კიმონოთი,
პოეტი ვდგავარ
სახელმწიფო სახრჩოებლასთან...

*
ჩემი სახლის წინ 
ჩაიარეს ჯარისკაცებმა და
მათ შემყურეს ამეკვიატა ფიქრი -
რა უნდა იყოს ამ ქვეყანაზე ისეთი,
ამ ბავშვების სისხლად რომ ღირდეს?!.

*
ზამთარში, როცა 
ცეცხლს ვუზივარ და ვამზადებ ჩაის,
საშველს არ მაძლევს
ბიჭის თვალები,
ოსაკაში ტროტუარზე გაყინულისა...

*

მოვიდა წვიმა,
გაიხარეს იასამნებმა.
ასე რომ ყვავის,
მიტოვებული საფლავია
ჩვენი სოფლის კურტიზანისა...

*
ამ გაზაფხულზე 
მხოლოდ 
ის ხე დამამახსოვრდა,
მეზობლის ბაღში 
რომ არ აყვავდა…

*
სამოთხე აქვეა,
კარის უკან,
შვილების ტიკტიკში...

Read more from the September 2018 issue
Like what you read? Help WWB bring you the best new writing from around the world.