Skip to content
Join WWB on February 27 in NYC for a special Selected Shorts reading. Details.
from the September 2018 issue

ლექსები

სამი წელია,
რაც მეზობელმა ღობის იქით
მოჭრა ლეღვის ხე.
სამი წელია ღობის აქეთ არ ყვავილობს
ჩემი ატამი…

*

წყალში თავსა ვყოფ,
წამიერად ვიკავებ სუნთქვას,
მსურს მძაფრად ვიგრძნო
თვითმკვლელობისას
რას გრძნობდა იგი…

*

ჩემს სამშობლოში,
სადაც ამდენი
ღვთისმსახური და პოეტია,
ჩალად არა ღირს
სიცოცხლე კაცის…

*

ამ ქვეყანაზე,
ამ უდიდეს მწუხარებაში,
ო, ალუბლის ხევ,
ხარ ერთადერთი
შვება სულისა…

*
ერთი კვირაა, 
თითქოს 
სამყარო დაცარიელდა, 
გაჩერებასთან აღარ მხვდება 
უცნობი დილით…

*
არც ერთი ნაკვალევი თოვლზე,
მოხუცი მეზობლის სახლთან...

*
ყველგან თეთრია, 
თოვლი ფარავს ირგვლივ ყველაფერს, 
მხოლოდ წითლად, 
მეზობლის ბაღში, 
ანათებენ დათოვლილი ბროწეულები...

*

ო, როგორ მინდა, ისე, როგორც ჩემს ბავშვობაში,
სკოლიდან ტყეში გაპარულს
და სირბილით დაღლილს,
დედამ ისევ მისაყვედუროს…

*

სად არის
ჩემი სამშობლო –
ლტოლვილი ბავშვის ცრემლში,
თუ სახელმწიფო დროშის
მოფრიალე ღიმილში?..

*

მაისი იყო, რაც უყვარდა
ჩემს შეყვარებულს,
ახლა კი მისი გადაშლილი
ნორჩი მკერდიდან,
ატამი ყვავის ნაგასაკის სასაფლაოზე…

*
როგორც ნაფოტი,
ჩვენი სოფლის 
მკაცრმა მდინარემ,
ჩემი ბავშვობის სიყვარულის
გვამი წაიღო…

*

ერთი სიზმარი
არ მასვენებს, ამეკვიატა –
შემოსილი თეთრ კიმონოთი,
პოეტი ვდგავარ
სახელმწიფო სახრჩოებლასთან...

*
ჩემი სახლის წინ 
ჩაიარეს ჯარისკაცებმა და
მათ შემყურეს ამეკვიატა ფიქრი -
რა უნდა იყოს ამ ქვეყანაზე ისეთი,
ამ ბავშვების სისხლად რომ ღირდეს?!.

*
ზამთარში, როცა 
ცეცხლს ვუზივარ და ვამზადებ ჩაის,
საშველს არ მაძლევს
ბიჭის თვალები,
ოსაკაში ტროტუარზე გაყინულისა...

*

მოვიდა წვიმა,
გაიხარეს იასამნებმა.
ასე რომ ყვავის,
მიტოვებული საფლავია
ჩვენი სოფლის კურტიზანისა...

*
ამ გაზაფხულზე 
მხოლოდ 
ის ხე დამამახსოვრდა,
მეზობლის ბაღში 
რომ არ აყვავდა…

*
სამოთხე აქვეა,
კარის უკან,
შვილების ტიკტიკში...

Read more from the September 2018 issue
Like what you read? Help WWB bring you the best new writing from around the world.