Skip to content
Announcing the winners of our 2020 Poems in Translation Contest in partnership with the Academy of American Poets. Read more.
from the September 2019 issue

Historia apócrifa do descubrimento das migracións ou O sacrificio das Pfeilstörchen

eu, que levo garzas en simetría sobre o peito, 
xurei ante os cinco emperadores que o equilibrio non existía, que se as garzas sostiñan os ríos de toda a porcelana chinesa era
tan só
por un mecanismo de bloqueo na articulación.

premiáronme por arriscar todo na defensa. 
uns anos despois escribinche. dicía:
Rostock, seis de xullo,  
qué atroz interromperte; verás, 
necesito que entendas a utilidade de certo tipo de feridas. 
estou rematando un ensaio 
sobre as explicacións pre-modernas da migración das aves,
e as especies tratadas, desde Aristóteles, como viaxeiras á lúa 
ou mariñeiras que raramente volven.

estudei incluso un panfleto de 1703
que defende a comuñón das andoriñas, 
a súa reunión en pantanos
e a coreografía que respectan para pousarse nos xuncos
até afundilos. 
invernan baixo as augas, na calma hipnótica dos lameiros,
e por iso emerxen tan klein mollado en primavera.

pero en 1822 (adxuntei coidadosamente a fotografía),
unha frecha atravesa o pescozo dunha cegoña en África central
e a ave emprende o voo cargando coa arma e coa ferida.
cando chega a Alemaña, alguén identifica a orixe do proxectil
e confirma, así, unha hipótese científica.

pouco máis lembro da carta, salvo:
a partes iguais se distribúe a dor e a luz,
e ao final, a lixeireza existe porque existiu o exceso.
Sendo o tempo das migracións 
(concluía)
permíteme evitar a fórmula de despedida, 

Atlántico por medio,
ondean coas correntes todas as anémonas.


© Alba Cid. All rights reserved.

Read more from the September 2019 issue
Like what you read? Help WWB bring you the best new writing from around the world.